Osmanlı Devleti Dağılma Dönemi (XIX. Yüzyıl / 1792-1922)
Giriş
Dağılma Dönemi, 1792 Yaş Antlaşması ile başlayıp, Osmanlı Devleti'nin yıkılışına kadar süren dönemi kapsar.
I. Dönemin Genel Politikası ve Temel Sorunlar
Genel Politika: Osmanlı Devleti, bu dönemde varlığını sürdürmek için Denge Siyaseti (Büyük devletler arasındaki çıkar çatışmalarından yararlanma) politikasına ağırlık vermiştir.
Denge Siyasetinin İlk Uygulanışı: Fransızların Mısır'ı işgalinde (1798-1801), Fransa’ya karşı Rusya ve İngiltere ile iş birliği yapılarak uygulanmıştır.
Temel Sorun Kaynakları:
Milliyetçilik Akımı: Fransız İhtilali sonrası yayılan milliyetçilik, Balkan uluslarının isyan etmesine yol açmıştır.
Sanayi Devrimi: Avrupa devletlerinin hammadde ve pazar arayışını Osmanlı topraklarına kaydırması.
Kapitülasyonlar: Ekonomik bağımsızlığın kaybedilmesi.
II. Bağımsızlık Hareketleri ve Toprak Kayıpları
A. Milliyetçilik Akımı ve İlk Kayıplar
Sırp İsyanı (1804): Milliyetçilik akımıyla Osmanlı'ya karşı ayaklanan ilk millet Sırplardır. İsyanın önderi Kara Yorgi'dir.
1812 Bükreş Antlaşması: Osmanlı Devleti, ilk kez bir azınlığa (Sırplara) ayrıcalık (özerklik) vermiştir.
Yunan İsyanı (1820-1829): Etnik-i Eterya Cemiyeti'nin çalışmaları ve Rus kışkırtmaları etkili olmuştur. Başlangıcı Eflak'ta olup, büyük isyan Mora'da başlamıştır.
1827 Navarin Olayı: İngiltere, Fransa ve Rusya, Osmanlı donanmasını yakmıştır (üçüncü kez).
1829 Edirne Antlaşması: Yunanistan bağımsızlık kazanan ilk azınlık olmuştur. Sırbistan'a özerklik verilmiştir.
1830 Cezayir İşgali: Fransa, Cezayir'i işgal etmiştir. Bu, Osmanlı Devleti'nin Kuzey Afrika'da kaybettiği ilk toprak parçasıdır.
B. Mısır ve Boğazlar Sorunları (Kavalalı Mehmet Ali Paşa)
Kavalalı Mehmet Ali Paşa İsyanı (1832): Mora'da çıkan isyanı bastırma karşılığında istediği valilikleri alamayınca isyan etmiştir.
1833 Kütahya Antlaşması: Osmanlı, Kavalalı'ya Şam, Girit ve Adana valiliklerini vermiştir.
1833 Hünkar İskelesi Antlaşması: Kavalalı'dan çekinen Osmanlı, Rusya'dan yardım istemiş ve bu antlaşmayı imzalamıştır. Bu antlaşma, Osmanlı'nın Boğazlar konusunda tek başına karar verdiği son antlaşmadır.
1838 Balta Limanı Antlaşması: İngiltere'ye verilen geniş ticaret ayrıcalıklarıyla Osmanlı, yarı sömürge durumuna düşmüştür.
1841 Londra Boğazlar Sözleşmesi: Boğazlar, ilk kez uluslararası statü kazanmış ve Osmanlı'nın Boğazlar üzerindeki mutlak egemenliği sona ermiştir.
III. Savaşlar ve Büyük Antlaşmalar
A. Kırım Savaşı (1853-1856)
Nedenler: Rusya'nın Akdeniz'e inme isteği ve Ortodoksların himayesi sorunu.
Gelişmeler: Ruslar Sinop'ta Osmanlı donanmasını yakmıştır (dördüncü kez). Osmanlı, savaş masrafları için ilk dış borcu İngiltere'den almıştır.
1856 Paris Antlaşması:
Osmanlı Devleti Avrupa devleti sayılmıştır.
Islahat Fermanı antlaşma metnine eklenerek uluslararası nitelik kazanmıştır.
Nedenler: Rusya'nın Pan-Slavizm politikası ve İstanbul (Tersane) Konferansı kararlarının Osmanlı tarafından reddedilmesi.
Cepheler: Doğu'da Gazi Ahmet Muhtar Paşa ve Nene Hatun, Batı'da Gazi Osman Paşa (Plevne Kahramanı).
1878 Ayastefanos (Yeşilköy) Antlaşması:
Sırbistan, Karadağ, Romanya bağımsız oldu.
Büyük Bulgaristan Krallığı kurulması kararlaştırıldı.
İlk kez Ermeni Meselesi uluslararası alana taşındı.
Bu antlaşma İngiltere'nin baskısıyla yürürlüğe girmedi.
1878 Berlin Antlaşması:
SakR (Sırbistan, Karadağ, Romanya) resmen bağımsız oldu.
Bosna-Hersek'in yönetimi geçici olarak Avusturya'ya bırakıldı.
İngiltere'ye Kıbrıs'ın yönetimi verildi.
Bu antlaşmayla İngiltere, Osmanlı'nın toprak bütünlüğünü koruma politikasından vazgeçmiştir.
IV. Islahat Hareketleri (XIX. Yüzyıl)
Islahatlar, Batı'daki gelişmelerin etkisiyle yönetim, ordu, hukuk ve eğitim alanlarında yoğunlaşmıştır.
II. Mahmut Dönemi:
Sened-i İttifak ile padişahın yetkileri ilk kez sınırlandırıldı.
Yeniçeri Ocağı kaldırıldı (Vaka-yı Hayriye, 1826).
Divan-ı Hümayun kaldırıldı, yerine Nazırlıklar (Bakanlıklar) kuruldu.
İlk resmi gazete (Takvim-i Vekayi) çıkarıldı.
Müsadere (Mülkiyetin tanınması) ve Tımar sistemi kaldırıldı.
Tanzimat Dönemi (Abdülmecid):
1839 Tanzimat Fermanı ilan edildi. İlk kez Hukukun üstünlüğü kabul edildi.
Islahat Dönemi (Abdülmecid):
1856 Islahat Fermanı ilan edildi. Cizye vergisi kaldırıldı. Gayrimüslimlere memur olma, okul açma ve bedelli askerlik hakkı verildi.
I. Meşrutiyet (II. Abdülhamit):
1876 Kanun-i Esasi ilan edildi. Meclis-i Mebusan (halk) ve Meclis-i Ayan (padişah) kuruldu.
II. Meşrutiyet (II. Abdülhamit):
1908'de ilan edildi. Osmanlı'da ilk kez çok partili hayat başladı.
V. Kurtuluş Fikir Akımları (XIX. ve XX. Yüzyıl)
Devleti dağılmaktan kurtarmak amacıyla çeşitli fikir akımları ortaya atılmıştır.
Osmanlıcılık (İttihad-ı Anasır):
Osmanlı sınırları içindeki tüm milletlerin (din, dil, ırk ayrımı olmaksızın) eşitliğini savundu. Tanzimat ve Islahat fermanları ile desteklenmiştir. Balkan uluslarının ayrılmasıyla önemini yitirdi.
Temsilciler: Şinasi, Ziya Paşa, Mithat Paşa, Namık Kemal.
İslamcılık (Ümmetçilik/Pan-İslamizm):
Tüm Müslümanların halifelik çatısı altında birleşmesini savundu. II. Abdülhamit döneminde resmi ideoloji oldu. Hicaz-Yemen demiryolu yapımı bu amaca hizmet etti.
Türkçülük (Turancılık/Pan-Türkizm):
Dünyadaki tüm Türkleri birleştirme idealidir. II. Meşrutiyet sonrası güçlendi.
Temsilciler: Ziya Gökalp, Yusuf Akçura.
Adem-i Merkeziyetçilik:
Merkezi yönetimin yetkilerinin bir kısmının yerel yönetimlere devredilmesini savundu. Temsilcisi Prens Sabahattin'dir.
VI. Dönemin Önemli Olayları ve Kurumları
31 Mart Olayı (1909): Meşrutiyet rejimine karşı çıkan ilk isyandır. İsyanı Selanik'ten gelen Hareket Ordusu (Mahmut Şevket Paşa komutasında, Mustafa Kemal kurmay başkanı) bastırdı. Bu olay sonucunda II. Abdülhamit tahttan indirilmiştir.
Sanayii Nefise Mektebi: II. Abdülhamit döneminde açılan bu kurum, Osmanlı Devleti'nde resim eğitimi veren ilk okuldur. Kurucu müdürü Osman Hamdi Bey’dir.
Duyun-u Umumiye İdaresi (Genel Borçlar İdaresi): 1881'de Muharrem Kararnamesi ile kurulmuş ve Osmanlı'nın ekonomik bağımsızlığını kaybettiğini gösteren en önemli kurumlardan biri olmuştur.